از بچگی یه‌جور تصویر سازی خاص داشتم.شبیه این که آدم‌هایی رو اطرافم می‌ساختم که باب میل و مطابق آرزوهام بودن.آدم‌ها و گاهی خود رویاییم رو.دقیقا از لحظه ای که خودآگاهم متوجه می‌شد که بیدارم تا وقتی همه چیز از دستش رها می‌شد و می‌خوابیدم با اونا بودم.با اونا مدرسه می‌رفتم.غذا می‌خوردم.زندگی می‌کردم.عاشق می‌شدم.حتی چندین و چند بار نقشه‌ی مردن خودم رو تو آغوش اونا کشیدم و اجرا کردم.

دارم تو خونه قدم می‌زنم و کلافه‌ام.می‌تونم سرمو بچرخونمو با یکی از این آدما حرف بزنم.بزرگ شدن برام آدم‌های واقعی و خیالی رو با هم یجا جمع کرده.برگردم و به یکیشون بگم چی حس می‌کنم.برم رو صندلی بشینمو خیال کنم بغل یکی از اونام که دوست خوبمه.خودمو پرت کنم بغل اونی که عشقمه.گریه کنم.   اما باید درک کنم که اینجا فقط منم و میز،صندلی،لباسا،لیوان چای،وسایل خونه.خوب،بد،اما منم و همینا.   دلم می‌خواد سرمو برگردونم تو چشمای یکیشون نگاه کنم و شروع کنه به خوندنشون.اما باید این صندلی و اون لیوانو باور کنم.    کلافه‌ام.کلافه‌ام.باید دوباره موهامو با دستام هم بزنم.دو پیمانه آرد،135 گرم کره،6 تا 8 قاشق غذاخوری آب سرد... لیوان چای،برنگرد.پرت کنم بغلش.

همه چیز باید تموم بشه.مگه نه این‌که قصه های با پایان خوش پرطرفدارتر از اون یکیان که یا بدتموم می‌شن یا هرچی میخونی تموم نمی‌شن؟اگر مرغ آمین از بالای سرم رد بشه،تو کما رفتن من همه چیز رو درهم می‌کنه.اما اگه رد نشه همه چیز منو درهم می‌کنه.بهونه هم نمی‌شه آورد.به دخترم بگم چرا دکتر نشدم؟چرا مهندس نیستم؟چرا این‌قدر پایین نشستم؟بگم لذت می‌بردم؟از بالا رفتن خسته بودم؟به تو فکر نمی‌کردم؟اصلا قرار نبود بچه‌دار بشم؟ناراحتش می‌کنم! اصلا بچه دار نشم.باز همه چیز درهم رفت.مرغ آمین،آمین!

من یه‌جور دیگه بدم که آرامبخش ازم دلگیره.ذهنمو که خالی می کنه اخم می‌کنم و به خودم فشار میارم که فکر کنم.حرصش درمیاد،اشکمو درمیاره.هر روز همینه.هر روز عید رو چه طور بگذرونم؟سال اژدها چی از اب درمیاد؟هرجوری نگاش می‌کنم هیچ چیش دیدنی نیست.انگار یه جعبه‌ی در بسته ست که تا بازش کنی یه چیزی ازش می‌پره بیرون.نمی‌خوام بترسونتم.نباید انقدر بترسم که برگردم.تو اون زمین سبز رو صندلی فلزی سفید نشسته باشم و آرامبخشا اشکمو درآورده باشن و برگشته باشم به یکی از اونا گفته باشم به مامان بگو برمی‌گردم خونه...لیوان چای...پرت کنم بغلش...